Minecraft trafił w sam środek wyścigu oscarowego. Niemiecki dramat „Everytime” w reżyserii Sandry Wollner, który zdobył główną nagrodę sekcji Un Certain Regard na festiwalu w Cannes i został oficjalnym kandydatem Niemiec do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, buduje swoją najbardziej poruszającą scenę właśnie wokół świata zapisanego w grze Mojangu. Serwis AV Club opisał 10 listopada 2026 roku, jak reżyserka zamienia kostki i piksele w metaforę żałoby w epoce cyfrowych śladów po zmarłych.

Fabuła zbudowana na stracie

„Everytime” otwiera się szokującym wypadkiem: siedemnastoletnia Jessie Faber ginie, spadając z wysokiego budynku w Berlinie. Resztę filmu Wollner poświęca rodzinie i bliskim, którzy próbują poradzić sobie ze stratą, mając do dyspozycji głównie cyfrowe ślady po dziewczynie: zdjęcia, wiadomości i właśnie jej świat w Minecrafcie. Siostra Melli i byłej chłopak Lux, przy wsparciu matki Elli, wracają do tego świata wielokrotnie, szukając w nim czegoś więcej niż wspomnienia.

AV Club opisuje to doświadczenie jako „niemal tak intymne, jak słyszenie jej głosu albo patrzenie na jej zdjęcie”. Zwiedzanie budowli, które dziewczyna zostawiła w grze, staje się dla bohaterów sposobem na dotknięcie tego, co z niej zostało: jak ujął to recenzent, „wędrują przez jej myśli, jej twory, zamknięte w czasie”. To nie jest jedyny raz, kiedy popkultura sięga po Minecrafta jako język opowiadania o emocjach, ale rzadko robi to w tak osobistym, kameralnym tonie.

Gra, która wylewa się poza ekran

W miarę jak fabuła coraz bardziej oddala się od realizmu, estetyka Minecrafta zaczyna przenikać do świata przedstawionego poza samą grą. W scenach z wakacyjnej podróży na Teneryfę, które rodzina odbywa już bez Jessie, słońce na horyzoncie przestaje być zwyczajnym słońcem. Jak opisuje to recenzja, „słońce, które nie chce w pełni zajść, jest kostką, blokiem z Minecrafta uwolnionym z serwera”. To jeden z tych obrazów, które krytycy wymieniają jako dowód, że Wollner nie traktuje gry jako prostego rekwizytu, lecz jako pełnoprawny element wizualnego języka filmu.

Inne recenzje, między innymi z Hollywood Reportera, zwracają uwagę na scenę, w której jedna z postaci dosłownie dzieli z Jessie uczucie spadania, przelatując przez świat przypominający Minecrafta. Krytycy chwalą też sposób, w jaki film oddaje specyficzną naturę żałoby w epoce cyfrowej: nie jako liniową drogę do akceptacji straty, lecz jako dezorientujące doświadczenie życia w świecie, w którym bliska osoba jest jednocześnie nieobecna i wszędzie.

Nasze newsy Więcej nas w Twoim Google. Ustaw nas jako preferowane źródło. Dodaj w Google

Minecraft jako cyfrowy cmentarz

Wollner, która napisała też scenariusz filmu, zajmuje się w nim tematem, który dotyka coraz szerszej grupy rodzin: co robić z kontami, światami i profilami zmarłych bliskich. Świat zbudowany w Minecrafcie staje się w filmie odpowiednikiem pokoju dziecka, którego nikt nie chce sprzątać: można do niego wejść, dotknąć bloków ułożonych przez konkretną osobę, ale nie da się w nim już nic zmienić wspólnie z nią. Recenzje podkreślają, że „Everytime” bada rodzącą się branżę cyfrowego wskrzeszania zmarłych, stawiając pytanie, gdzie kończy się pamięć, a zaczyna uzależnienie od iluzji kontaktu.

Dla widzów znających mechanikę gry ten wątek ma dodatkową siłę: świat w Minecrafcie zapisany jest dokładnie tak, jak zostawił go autor, blok po bloku, do momentu, aż ktoś go zmieni. Dla graczy, którzy latami budują serwery z rodziną czy przyjaciółmi, to właśnie ta trwałość bywa jednocześnie pociechą i przekleństwem, co film eksploatuje bez taniej sentymentalności.

Droga od Cannes do Oscarów

„Everytime” miał premierę na 79. festiwalu w Cannes w maju 2026 roku, gdzie sekcja Un Certain Regard przyznała mu swoją główną nagrodę. Niemiecki dystrybutor Eksystent Filmverleih wprowadził film do tamtejszych kin 6 sierpnia 2026 roku, a wkrótce potem obraz trafił na listę niemieckiego zgłoszenia do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, o czym pisał m.in. Deadline. Film zdobył też Grand Prix na festiwalu w Sarajewie, co tylko utwierdziło krytyków w przekonaniu, że to jeden z najważniejszych europejskich tytułów tego roku.

To, że dopiero teraz, w listopadzie, szerzej komentowany jest konkretnie wątek Minecrafta w fabule, pokazuje, jak długo gra Mojangu funkcjonuje w kulturze jako coś więcej niż produkt rozrywkowy. Dla wielu polskich graczy, którzy traktują swoje światy w wersji Java czy na serwerach Realms jako archiwum wspomnień z lat spędzonych ze znajomymi, przekaz filmu może brzmieć szczególnie znacząco: to, co budujemy w grze, bywa trwalsze niż się wydaje.

Co dalej z kandydaturą

Decyzję o tym, które filmy wejdą do finałowej piątki nominacji w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego, Amerykańska Akademia Filmowa ogłasza tradycyjnie na początku roku, przed samą ceremonią rozdania Oscarów. Do tego czasu „Everytime” będzie jeszcze objazdem festiwalowym budować sobie renomę, a wątek Minecrafta najpewniej pozostanie jednym z najczęściej przywoływanych elementów filmu w dyskusjach krytyków i widzów zastanawiających się, jak dziś wygląda żałoba w świecie pełnym cyfrowych śladów.

Źródła