Na kraniec Minecraftowego świata i jeszcze dalej

Gra, która podbiła miliony istnień ludzkich i pobudziła ogrom wyobraźni. Zbudowane zostało już wszystko, a na odkrycie czeka drugie tyle. Ludzie co jakiś czas rzucają sobie pewne wyzwanie i starają się je realizować. Tak też było w przypadku Kurta J. Maca, który postanowił dotrzeć na koniec świata Minecrafta.

Cała przygoda zaczęła się 28 marca 2011 roku, kiedy to wspomniany wyżej gracz utworzył nowy świat w grze i postawił sobie za cel dotarcie do granic Minecraftowego uniwersum. Blisko 3 lata po tym postanowieniu Kurt wciąż idzie - nieprzerwanie od 3 lat. Czy postanowił on sobie za cel rzecz niemożliwą? Jak wszyscy doskonale wiemy, świat Minecrafta jest na bieżąco generowany i w miejsca nieznane specjalne algorytmy zapełniają luki czymś nowym - drzewem, górką, wzniesieniem czy też jaskinią.  Autor tego postanowienia ma nadzieję, że kiedyś gdy im dalej będzie szedł to algorytmy w końcu się pogubią i dojdzie on do upragnionego krańca świata. Każdy ciąg i algorytm da się złamać. Co prawda kod Minecrafta został tak zaprojektowany, aby nie dochodziło do takich sytuacji, ale, jak wiadomo, wszystko posiada błędy i kiedyś musi być ten pierwszy raz.

Często dochodzi do sytuacji, w których świat i praca Minecrafta jest zaburzona. Wynika to ze złego generowania świata, w wyniku czego powstają krzywe i nieregularne kształty. O takich problemach z tworzeniem nowych elementów sześciennego świata wspominał na swoim blogu ówczesny twórca i główny projektant gry - Notch. Błędy te i bugi nazwał światem „Farlands”. To stwierdzenie sprawiło, że rzesza fanów i maniaków gry zalała internet spekulacjami na temat równoległych światów i innych wymiarów w grze. W końcu sam stwórca Minecrafta podkreślił, że istnieje coś takiego jak „Odległe Światy”.

Opublikowany przez twórcę Minecrafta post pobudził tylko Kurta do działania. Marzenie i jego zajęcie w wolnych chwilach przerodziło się w spektakularną zmasowaną akcję osiągnięcia czegoś, czego nikt inny nie dokonał. Zmienił on nazwę swojego kanału na YouTube (https://www.youtube.com/user/kurtjmac) i zaczął na żywo i w pełni na poważnie nadawać swoje wyprawy i dzielić się swoimi spostrzeżeniami. Stało się coś, na co czekał od tak dawna. Jego wyzwanie mogło stać się realne.  Jego długi spacer z kompasem w ręku po świecie Minecrafta jest już nie tylko pojedynczymi odcinkami, a całą serią, która zbiera i przyciąga coraz liczniejsze grono fanów i obserwatorów - na chwilę obecną jego kanał ma ponad 300 tysięcy subskrypcji. Gdy Kurt zaczynał przygodę z kręceniem swoich wypraw, był projektantem stron internetowych. Nadszedł taki moment, gdy liczba użytkowników go subskrybujących sprawiła, że dochody z reklam przekraczały jego zarobki w pierwotnym zawodzie. Rzucił więc pracę i w całości oddał się solowej karierze penetrowania świata Minecrafta.

Dodatkowym i ciekawym faktem jest to, że sam twórca gry jest zachwycony dokonaniami autora tego popularnego kanału na YouTubie. Sam zresztą przyznaje, że w wolnych chwilach ogląda i monitoruje odcinki i twierdzi, że słuchanie Kurta podczas pracy sprawia, że czuję się zrelaksowany i wyciszony.

Wraz z generowaniem się świata sześciennej produkcji, szybko i sprawnie zaczęła się także generować sława, zysk oraz popularność. Jednakże temu autorowi woda sodowa do głowy nie uderzyła i zaczął czynić poważne kroki w celu zapewnienia szczęścia innym. W czerwcu 2011 roku Kurt połączył się z akcją charytatywną „Child’s Play”. Wysyła ona zabawki i rozmaite gadżety dla tych najbardziej potrzebujących.

Kiedy nadejdzie koniec? Tego nie wiedzą ani obserwatorzy, ani sam autor. Pozostają tylko domysły i spekulacje. Kurt przeszedł już ogromny dystans i twierdzi, że da się zauważyć pewne anomalie związane z tak ogromnym uniwersum. Niektóre przedmioty i elementy świata zacinają się na jego drodze i blokują mu swobodny spacer. Tak czy inaczej zachęcam was do śledzenia tej serii oraz do wyrażania swojego zdania na ten temat. Historia jest godna podziwu i dzielenia się z innymi, którzy jeszcze o niej nie słyszeli.

 

[youtube_sc url=”https://youtu.be/obdoYuQ4I80″ theme=”light”]

 

 

 

Źródło: The New Yorker